Aktualności

Międzynarodowy Dzień Teatru 2020

Paweł Tołwiński (Alonzo), Maja Kleszcz (Miranda), Mariusz Bonaszewski (Trinkulo). Fot. Krzysztof Bieliński

Na zdjęciu: Paweł Tołwiński (Alonzo), Maja Kleszcz (Miranda), Mariusz Bonaszewski (Trinkulo) w BURZY Williama Szekspira w reżyserii Pawła Miśkiewicza. Premiera w Teatrze Narodowym 1 grudnia 2018. Fot. Krzysztof Bieliński

27 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru. 
W tym trudnym czasie życzymy zdrowia, wytrwałości i hartu ducha, twórcom – intrygujących pomysłów, a wkrótce znakomitych realizacji i artystycznego spełnienia, wszystkim widzom – wspaniałych teatralnych doznań. Do zobaczenia w teatrze!

Przed nami kolejne artystyczne przedsięwzięcia. Zaplanowaliśmy premiery na podstawie tekstów polskich autorów – są to Matka Joanna od Aniołów Iwaszkiewicza w inscenizacji Wojciecha Farugi oraz Śnieg Przybyszewskiego w reżyserii Anny Gryszkówny. Przygotowania do premier wznowimy, jak tylko będzie to możliwe. Uzupełnią nasz bogaty repertuar, w którym obecnie znajduje się blisko trzydzieści tytułów przedstawianych na trzech scenach. 

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ TEATRU → obchodzimy od niemal sześćdziesięciu lat. Święto zostało ustanowione w 1961 roku z inicjatywy Międzynarodowego Instytutu Teatralnego na pamiątkę inauguracji w Paryżu, 27 marca 1957 roku, Teatru Narodów – festiwalu, podczas którego spotkały się zespoły z obu stron żelaznej kurtyny.
Co roku w Międzynarodowy Dzień Teatru wygłaszane jest orędzie przygotowane przez wybitną osobistość świata teatru. Pierwsze orędzie w 1962 roku wygłosił Jean Cocteau.

W 2020 roku autorem orędzia jest SHAHID NADEEM, pakistański dramatopisarz, scenarzysta, reżyser, dziennikarz, działacz praw człowieka, dyrektor Teatru Ajoka w Lahaur.
Napisał ponad pięćdziesiąt sztuk w językach pendżabskim i urdu, ma na swoim koncie kilkanaście adaptacji sztuk Brechta. Jego dramaty były wystawiane w Pakistanie i Indiach, a także w Europie – w Wielkiej Brytanii, Danii, Norwegii oraz w Stanach Zjednoczonych.  
Shahid Nadeem reżyseruje w teatrze i w telewizji. W swojej twórczości dramatopisarskiej i reżyserskiej podejmuje tematy polityczne i społeczne, takie jak: ekstremizm religijny, dyskryminacja mniejszości, przemoc wobec kobiet, wolność słowa oraz kwestie związane z globalnymi zmianami klimatycznymi. Zajmują go także filozoficzne i kulturowe aspekty sufizmu. Umiejętnie łączy współczesne wątki z tradycją i dziedzictwem kulturowym całego regionu Azji Południowej. Wykłada sztukę pisania w Instytucie Sztuk Performatywnych Ajoka oraz w Instytucie Sztuki i Kultury w Lahaur.     
Shahid Nadeem był trzykrotnie więziony za sprzeciw wobec wojskowych dyktatur, został uznany przez Amnesty International za więźnia sumienia. Współpracował z Amnesty International, Getty Research Institute, amerykańskim International Pen, National Endowment for Democracy, jest również członkiem organizacji Theatre Without Borders. Jako dziennikarz, producent, autor filmów dokumentalnych współpracował z pakistańską telewizją, telewizją BBC Urdu Service oraz z największymi gazetami w Indiach i Pakistanie. W 2009 roku został odznaczony Medalem Prezydenta Pakistanu „Pride of Performance” za zasługi dla sztuk widowiskowych. 

Nadeem w orędziu zatytułowanym Teatr jako świątynia odwołuje się do politycznych, społecznych i religijnych uwarunkowań Pakistanu, a także do działalności prowadzonego przez siebie Teatru Ajoka. Pisze: „Czasami żartujemy, że «złe czasy to dobre czasy dla teatru». Nie brakuje wyzwań, z którymi trzeba się zmierzyć, sprzeczności, które należy ujawnić, czy status quo, które należy obalić”. Przywołuje postać wielkiego sufijskiego poety Bulleha Shaha, aby wykazać, że teatr może być nie tylko rozrywkowym czy intelektualnym przeżyciem, ale także głęboko poruszającym duchowym spotkaniem. „Odkrywanie historii osób takich jak Bulleh Shah, (a jest ich tak wielu we wszystkich kulturach), może stać się pomostem między nami, twórcami teatru a nieobeznaną, ale pełną entuzjazmu publicznością – zaznacza Nadeem. – Wspólnie możemy odkrywać duchowe wymiary teatru, budować mosty między przeszłością i teraźniejszością, mosty prowadzące do przyszłości, która jest przeznaczeniem wszystkich wspólnot – zarówno tych wierzących, jak i niewierzących (…). Musimy wzmocnić naszą siłę duchową, walczyć z apatią, letargiem, pesymizmem, chciwością i lekceważeniem świata, w którym żyjemy, planety, na której żyjemy. Teatr ma do odegrania rolę – szlachetną rolę, we wzmacnianiu i mobilizowaniu ludzkości, aby ta mogła podnieść się z upadku. Może wznieść scenę  przestrzeń spektaklu  do poziomu świętości. (…) Teatr może stać się świątynią, a świątynia przestrzenią spektaklu”.  

Biogram Shahida Nadeema (wersja w języku angielskim) →
Orędzie Shahida Nadeema (wersja w języku angielskim) →
Orędzie Shahida Nadeema (wersja w języku polskim, tłum. Joanna Figiel) →

Autorką tegorocznego orędzia skierowanego do polskiego środowiska teatralnego jest WERONIKA SZCZAWIŃSKA, reżyserka, dramaturżka, kulturoznawczyni, doktorka nauk o sztuce, performerka. Współpracowała z wieloma teatrami w Polsce, m.in. z Teatrem Polskim im. Konieczki w Bydgoszczy, Narodowym Starym Teatrem im. Modrzejewskiej w Krakowie, Wrocławskim Teatrem Współczesnym im. Wiercińskiego, warszawskim Teatrem Powszechnym im. Hübnera, Komuną Warszawa, a także ze scenami w Olsztynie, Wałbrzychu, Kielcach, Koszalinie, Łodzi, Kaliszu, Sosnowcu oraz ze Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. 
W ostatnich latach zrealizowała spektakl-koncert Komuna Paryska wg własnego i Agnieszki Jakimiak scenariusza (Teatr Polski im. Konieczki w Bydgoszczy, 2017), Wojnę światów wg Wellsa (Teatr Zagłębia w Sosnowcu, 2017), Genialną przyjaciółkę Ferrante (Wrocławski Teatr Współczesny im. Wiercińskiego, 2018), Lawrence’a z Arabii (Teatr Powszechny im. Hübnera w Warszawie, 2018), a w Komunie / Warszawa przedstawienia: Nigdy więcej wojny (2018), Rozmowa o drzewach (2019) oraz spektakl-koncert Po prostu wg dramatu Piotra Wawra (2019). Była dwukrotnie nominowana do nagrody Paszport Polityki w dziedzinie teatru (2014, 2018). W 2020 roku otrzymała tę nagrodę „za spektakle intymne i czułe, w których łączy perspektywę osobistą z ważną tematyką społeczną” oraz za „zaangażowanie, które wykracza poza kształtowanie własnej ścieżki kariery”. 

Weronika Szczawińska w swoim orędziu zaznacza, że w obecnej trudnej sytuacji nie chce mówić o teatrze jako sztuce. „Teatr w Polsce jest wciąż artystycznie wspaniały i wciąż różnorodny – pisze reżyserka. – Widzowie wciąż obdarzają nas uwagą i współtworzą sztukę swoją obecnością – nawet teraz, kiedy teatry są zamknięte, jesteśmy jakoś razem w tym braku (…) Nie martwię się więc o przyszłość teatru jako sztuki – ale o tworzących go ludzi”. Podkreśla, że obecnie najważniejsze jest postrzeganie teatru jako miejsca pracy zespołowej, jako sztuki wspólnotowej. Najważniejsi są ludzie i solidarność środowiska.„To nie czas na minimum przyzwoitości, tylko na maksimum troski” – uważa autorka. – „Mamy tylko jeden obowiązek – solidarności. Ze wszystkimi pracownikami i pracownicami wszystkich struktur teatralnych w Polsce. Wszystkimi, bez względu na to, czy pracują na etacie, umowie o dzieło, zleceniu, czy w firmie zewnętrznej. W zespołach artystycznych, administracyjnych, technicznych. A także z ludźmi poza zespołami, którzy piszą, edukują, kuratorują, animują (…). Budujmy sieci współpracy” – apeluje Szczawińska.

Orędzie Weroniki Szczawińskiej →

List prof. Piotra Glińskiego, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru →



Na zdjęciu: próba techniczna do BURZY Williama Szekspira w reżyserii Pawła Miśkiewicza. Fot. Zbigniew Lisiecki / Teatr Narodowy


Korzystając z serwisu internetowego Teatru Narodowego akceptujesz zasady Polityki prywatności oraz wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat cookie, kliknij tutaj