Aktualności

Jubileusz 50-lecia pracy artystycznej Anny Seniuk

Anna Seniuk debiutowała na scenie w 1964 roku na deskach krakowskiego Starego Teatru rolą Irmy w Wariatce z Chaillot Giraudoux w reżyserii Zygmunta Hübnera.
W Krakowie współpracowała z wieloma wybitnymi reżyserami, oprócz Hübnera m.in.: z Jerzym Jarockim, Konradem Swinarskim, Bogdanem Hussakowskim, Józefem Szajną. Zagrała tutaj m.in. Dziewicę w Nie-Boskiej komedii Krasińskiego w inscenizacji Swinarskiego, w przedstawieniach Jarockiego była Marusią w Zmierzchu Babla, Mariolą i Dziewczyną I w Mojej córeczce Różewicza, Nataszą Iwanowną w Trzech siostrach Czechowa.
Od 1970 roku związana jest z warszawskimi scenami, była w zespołach Ateneum, Powszechnego i Polskiego. Od 2003 roku jest aktorką Teatru Narodowego.

Na sceny warszawskie weszła pewnym krokiem – pamiętną rolą Hani w Głupim Jakubie Rittnera w reżyserii Jana Świderskiego. Współpracowała z Januszem Warmińskim (u którego zagrała m.in. Stenę w Skoro go nie ma Peipera), a także z Aleksandrem Bardinim, Maciejem Prusem, Andrzejem Łapickim, Kazimierzem Dejmkiem.
Wykreowała wiele ról w repertuarze Fredrowskim, by wymienić choćby Podstolinę w Zemście Hübnera, Panią Dobrójską w Ślubach panieńskich Łapickiego i Szambelanową w Panu Jowialskim Dejmka. Z wielkim powodzeniem tworzyła także sugestywne, psychologicznie skomplikowane portrety kobiet – była Lizą w Biesach Dostojewskiego w scenicznej interpretacji Warmińskiego, Nadieżdą Monachową w Barbarzyńcach Gorkiego w inscenizacji Bardiniego i Panią Dulską w Moralności Pani Dulskiej Zapolskiej w realizacji Tomasza Zygadły. Potrafiła lirycznie pokazać Solwejgę z Peer Gynta Ibsena w przedstawieniu Prusa, odnalazła się także w dramatach Witkacego – jako dynamiczna Królowa z Panny Tutli-Putli Warmińskiego czy Księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberezka w Szewcach w reżyserii Jerzego Krasowskiego. Można ją było oglądać w świetnych aktorskich duetach – z Andrzejem Łapińskim w Sztuce konwersacji Brandysa w reżyserii Łapickiego, z Janem Kobuszewskim w Spróbujmy jeszcze raz Schisgala w realizacji Marcina Sławińskiego, z Janem Matyjaszkiewiczem w Odchodził mężczyzna od kobiety Złotnikowa w reżyserii Zygadły, z Zofią Saretok w Pierwszej młodości Giudicelli, przygotowanej przez Bogdana Augustyniaka.

Na narodowej scenie grała w przedstawieniach Jerzego Jarockiego: Kulkę w Kosmosie Gombrowicza [spektakl można obejrzeć na stronie ninateka.pl →] oraz Matrionę Wasiljewną Czelcową w nawiązującej m.in. do dramaturgii Czechowa Miłości na Krymie Mrożka [spektakl można obejrzeć na stronie ninateka.pl →]. Później była Marfą Jegorowną Babakiną w Czechowowskim Iwanowie w reżyserii Jana Englerta.

Aktorski kunszt Anny Seniuk można podziwiać także w jej ostatnich rolach stworzonych w Teatrze Narodowym: Lewiwy w Udręce życia Levina w reżyserii Englerta i Pani Martin w Łysej śpiewaczce Ionesco, przygotowanej przez Prusa.

Ma na swoim koncie ponad 90 ról w Teatrze Telewizji oraz ponad 60 ról filmowych.
Od wielu lat występuje w Teatrze Polskiego Radia, została uhonorowana Wielkim Splendorem i Złotym Mikrofonem – nagrodami teatru radiowego.
Przygotowuje scenariusze oraz reżyseruje dla dzieci, współpracując z warszawskimi instytucjami: Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza i Centrum Sztuki FORTEM Sokolnickiego.
Spełnia się również w pracy pedagogicznej, jest profesorem warszawskiej Akademii Teatralnej.

Biogram Anny Seniuk →

Korzystając z serwisu internetowego Teatru Narodowego wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej, kliknij tutaj