Aktualności

Nie żyje Janusz Głowacki

Ze smutkiem żegnamy Janusza Głowackiego. Pisarz zmarł 19 sierpnia 2017 roku w Warszawie.

Janusz Głowacki urodził się w 1938 roku w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim oraz aktorstwo w warszawskiej PWST. W 1961 roku ukończył polonistykę na UW. W latach 1964–1981 roku współpracował z tygodnikiem „Kultura”. W 1981 roku, na kilka dni przed wprowadzeniem stanu wojennego wyjechał na premierę swojej sztuki Kopciuch w Royal Court Theatre w Londynie. Zdecydował się wówczas pozostać za granicą, od 1983 roku mieszkał w Stanach Zjednoczonych; do Polski wrócił w latach 90.

Na przełomie lat 60. i 70. rozpoczął współpracę z twórcami filmowymi. Napisał scenariusze Polowania na muchy Andrzeja Wajdy (1969), Rejsu Marka Piwowskiego (1970; wspólnie z reżyserem), Trzeba zabić tę miłość Janusza Morgensterna (1972), Choinki strachu Tomasza Lengrena (1982), Billboardu Łukasza Zadrzyńskiego (1998; wspólnie z reżyserem) oraz Wałęsy. Człowieka z nadziei Wajdy (2013).

Janusz Głowacki. Zdjęcie z programu przedstawienia Kopciuch. Fot: Hanna Prus, projekt: Maciej Buszewicz 


Jest autorem felietonów, opowiadań, powieści i wielu dramatów, z których światowy rozgłos zyskały: Kopciuch (1979, prapremiera w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, 1979), Polowanie na karaluchy (1986, prapremiera w Manhattan Theater Club w Nowym Jorku, 1987), Fortynbras się upił (1990, prapremiera w Fountainhead Theater w Los Angeles, 1990), Antygona w Nowym Jorku (1992, prapremiera w Arena Stage w Waszyngtonie, 1993), Czwarta siostra (1999, prapremiera w Teatrze Polskim we Wrocławiu, 2000).

„Kopciuch” Janusza Głowackiego, reż. Will Pomerantz, premiera 26 czerwca 2004. Scena zbiorowa. Fot. Michał Mrowiec



W 2004 roku Teatr Narodowy wystawił nową, autorską wersję dramatu Kopciuch →.
Premiera przedstawienia w reżyserii Willa Pomerantza, ze scenografią Pawła Dobrzyckiego i muzyką Oleny Leonenko odbyła się 26 czerwca.




Na zdjęciu: scena zbiorowa z Kopciucha Janusza Głowackiego, reż. Will Pomerantz, premiera 26 czerwca 2004 roku w Teatrze Narodowym.
Fot. Michał Mrowiec
 / Archwium artystyczne Teatru Narodowego



Twórczość Janusza Głowackiego była tłumaczona na wiele języków: angielski, chiński, czeski, estoński, francuski, hiszpański, koreański, niemiecki, rosyjski, serbski, słowacki, węgierski. Głowacki był wykładowcą na Columbia University oraz Bennington College, wizytującym dramaturgiem w New York Public Theater, Mark Tapper Forum w Los Angeles i Atlantic Center for the Arts na Florydzie.

Został odznaczony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2005) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2014). Jest laureatem wielu nagród, w tym: American Theatre Critics Association Award (1997), John. S. Guggenheim Award (1987), Hollywood Drama-Logue Critics Award (1987) i National Endowment for the Arts (1988), Nagrody Literackiej m.st. Warszawy (2011), Nagrody im. Czesława Miłosza (2011), Nagrody Gustaw, przyznanej przez ZASP za twórczość dramaturgiczną oraz wkład w upowszechnianie polskiej kultury na świecie (2013).

W 1996 roku ukazał się ponad tysiącstronicowy zbiór Ścieki, skrzeki, karaluchy: utwory prawie wszystkie z wieloma utworami pisarza. W 2016 roku została wydana biografia Janusza Głowackiego Dżanus. Dramatyczne przypadki Janusza Głowackiego autorstwa Elżbiety Baniewicz.

Korzystając z serwisu internetowego Teatru Narodowego wyrażasz zgodę na używanie plików cookie. Plik cookie możesz zablokować za pomocą opcji dostępnych w przeglądarce internetowej. Aby dowiedzieć się więcej, kliknij tutaj