Aktualności

Dostateczna wersja siebie. Rozmowa z Grzegorzem Małeckim

Grzegorz Małecki pracuje nad dramatem Pabla Remóna Zaćmienie w dwóch aktach. 13 czerwca na Scenie Studio zobaczymy polską prapremierę tej sztuki.
„Od współczesnego człowieka wymaga się, aby był absolutnie doskonały: piękny, zdrowy, bogaty, ponieważ inaczej pozycjonuje się poza nawiasem społeczeństwa – mówi reżyser. – Remón pisze, że naprawdę wystarczy być dostateczną wersją siebie, że ocena dostateczna jest naprawdę bardzo okej i też daje promocję do następnej klasy”.

Próby ZAĆMIENIA W DWÓCH AKTACH: Grzegorz Małecki (reżyser). Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Zaćmienia w dwóch aktach: Grzegorz Małecki – reżyser. Fot. Marta Ankiersztejn

Jak trafiłeś na dramat Pabla Remóna i co Cię w nim najbardziej w pierwszym odbiorze zafrapowało?

W ostatnich latach dość kompulsywnie czytam współczesne dramaty. Szukam nie tylko nowych treści, ale przede wszystkim ciekawej konwencji. Jednak znalezienie czegoś, co nie jest echem rzeczy, które się już widziało, jest bardzo trudne. I bądźmy szczerzy: z wiekiem człowiek bywa coraz bardziej wybredny. Natomiast Zaćmienie urzekło mnie od pierwszych zdań. Po kilku stronach wiedziałem, że chcę je robić. Nie byłem jeszcze tylko pewny, czy jako aktor czy reżyser. Po pierwsze szalenie spodobała mi się forma. Z jednej strony jest niezwykle sceniczna, z drugiej kinowa. Sam autor, Pablo Remón, mówi, że jest to mieszanka powieści, teatru i filmu. I jest jeszcze jedna rzecz. Ten dramat jest po prostu aktorskim marzeniem. Oto mamy czwórkę aktorów. Każdy z nich gra w zasadzie główną rolę. Ale co najważniejsze, każdy może pokazać wszystkie swoje możliwości. Mamy tu i komedię, i dramat, i farsę, i tragedię. Fabuła dzieje się w zawrotnym tempie. Akcja rozgrywa się wśród ludzi teatru i filmu, opowiada o aktorach, reżyserach, producentach, pisarzach i scenarzystach. Czasem przenosimy się do ich snów, a kiedy indziej oni sami stają się postaciami z Czechowa lub z Sarah Kane.

Żyjemy dziś pod wieloma presjami, wywieranymi przez różne siły – rządy, wielkie koncerny, media społecznościowe… Od współczesnego człowieka wymaga się, aby był absolutnie doskonały: piękny, zdrowy, bogaty, ponieważ inaczej pozycjonuje się poza nawiasem społeczeństwa. I aby „realizował swoje marzenia”. Tymczasem Remón napisał sztukę o tym, że nie wszystkie marzenia warto realizować. Bo często okazuje się, że niektóre z nich wcale nie są nasze. Że zostaliśmy w nie wmanewrowani przez świat, przez okoliczności, przez system kapitalistyczny, przez naszych rodziców z ich niespełnionymi ambicjami. Remón pisze, że naprawdę wystarczy być dostateczną wersją siebie, że ocena dostateczna jest naprawdę bardzo okej i też daje promocję do następnej klasy.

Jesteś aktorem ćwierć wieku – temat jest Ci bliski. Ana, jedna z bohaterek, mówi: „Ja myślę, że jestem uzależniona od… tej idei bycia aktorką”.

Na początku trochę się bałem, czy nie wyjdzie nam spektakl insajderski, zrozumiały tylko dla ludzi z naszego środowiska. Remón jest jednak znakomitym autorem, udało mu się sprawić, że aktorsko-reżyserskie perypetie uzyskują wymiar ogólnoludzki. Natomiast rzeczywiście bycie aktorem, to praca oczywiście fascynująca, ale z drugiej strony może bardzo frustrować. Przymus bycia najlepszym, castingi, recenzje, opinie widzów, nieustanne porównywanie się z innymi, zmaganie się ze swoimi ograniczeniami, wysłuchiwanie komentarzy na temat wyglądu, wieku i tysiące innych rzeczy sprawiają, że łatwo się rozsypać. Myślę, że mało jest środowisk tak rozdygotanych, pełnych kompleksów i kruchych, jak aktorskie. Oczywiście rzadko się do tego przyznajemy. Natomiast nasza praca jest niejednokrotnie okupiona depresjami, psychoterapiami, lekami, bądź też uzależnieniami i życiowym pogubieniem. Cały czas oglądamy się w lustrze, widzimy nasze braki, niedoskonałości. Nawet oglądając film czy serial, cały czas porównujemy się z tym kimś, kogo widzimy na ekranie.

I od razu wtedy zadaje się sobie pytanie: „jak ja bym to zrobił?”

To też. Ale przede wszystkim: „dlaczego ja tego nie robię?” [śmiech]. Aktorzy, często zmanipulowani przez media społecznościowe, sami nakładają na siebie przymus istnienia za wszelką cenę, bywania za wszelką cenę, pokazywania się z najlepszej strony. Sztuka Remóna, momentami zresztą bardzo zabawna, odziera ten świat z presji doskonałości. Jego bohaterami są aktorzy i ludzie związani ze sztuką, ale tak naprawdę dramat ma wymiar uniwersalny. Autor mówi do nas czule „uspokójcie się odrobinę, oddychajcie, życie jest gdzie indziej. Naprawdę nie musicie realizować wszystkich swoich planów”.

Jak pracuje się z aktorami nad dramatem, który ma tak wiele poziomów teatralności? I wiele odwołań do tradycji teatralnej.

To jest zupełny odlot. Bohaterowie grają fragmenty z Sarah Kane, a potem przenoszą się do Trzech sióstr Czechowa albo do Czarnoksiężnika z Krainy Oz. Kiedy indziej występują w popularnym codziennym serialu, potem doznają narkotycznych wizji, w których przenoszą się w sam środek czyjegoś scenariusza. No, jest zabawa. 

Próby ZAĆMIENIA W DWÓCH AKTACH: : Grzegorz Małecki (reżyser), Justyna Kowalska. Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Zaćmienia w dwóch aktach: Grzegorz Małecki – reżyser, Justyna Kowalska. Fot. Marta Ankiersztejn

Czy ważne było dla Was także zagadnienie wstydu i jego przekraczania?

W trakcie prób, w jakiś sposób trzeba odrzeć się z godności. Przełamać niemoc. Poczucie wstydu, zażenowania, tremę. Moim sposobem na to jest uświadomienie sobie, że teatr, niezależnie od tego czy gramy tragedię czy farsę, to taka zabawa pięciolatków w piaskownicy. Dzieci wchodzą w role na pstryknięcie palcami i nie mają żadnej wątpliwości, że są w tej chwili mamą, tatą, złodziejem, policjantem, albo jakimś zwierzakiem. W każdym momencie mogą też spektakl przerwać, mówiąc: „Stop, zabawa, chce mi się pić”. Dojrzewając tracimy tę naiwność. A podczas prób trzeba znowu ją w sobie znaleźć. Dlatego nas, aktorów, trzeba głaskać, kochać, dawać czas na to, żebyśmy mogli się przeistoczyć i znaleźć znów w piaskownicy. To wcale nie takie proste namówić dorosłych ludzi, żeby zdecydowali odrzeć się z godności. Ba! Żeby jeszcze znaleźli w tym przyjemność! Ale kiedy to się udaje, to naprawdę zdarza się, że powstają wspaniałe rzeczy. Reżyserzy często zapominają o tym, że aktorzy nie grają na instrumentach takich jak muzycy. Grają na samych sobie. A są to instrumenty bardzo skomplikowane. Z aktorami trzeba delikatnie. Wiem to, bo sam lubię, kiedy ze mną się tak postępuje. Pracując nad Zaćmieniem w dwóch aktach, działamy wspólnie. Bardzo zależy mi na tym, żeby aktorzy czuli się współtwórcami przedstawienia. Zresztą od lat wszyscy dobrze się znamy, pracowaliśmy ze sobą niejednokrotnie i po prostu się lubimy. Jeszcze.

Remón podnosi też temat przecięcia zawodu artystycznego z biznesem. Robi to, Twoim zdaniem, celnie?

Celnie. Serial i film od dawna są biznesem. Powoli staje się nim również teatr. Są zresztą miejsca na świecie, w których teatr jest biznesem od lat. Jak choćby na West Endzie czy Broadwayu. I powstają tam rzeczy fenomenalne. Niemniej system producencki i presja wyników finansowych sprawiają, że jest coraz mniej miejsca na artystyczne poszukiwania. Remón opisuje to, zresztą w dość zabawny sposób. Jeden z bohaterów chce zerwać kontrakt w międzynarodowym serialu i zrobić wreszcie film w stylu Antonioniego. Z kolei aktorka, sfrustrowana występem w telenoweli, postanawia wyprodukować własny, ambitny spektakl. Bohaterowie szukają swojego miejsca w życiu i sztuce. 

Próby ZAĆMIENIA W DWÓCH AKTACH: Grzegorz Małecki (reżyser), Mateusz Rusin, Anna Lobedan. Fot. Marta Ankiersztejn
Próby Zaćmienia w dwóch aktach: Grzegorz Małecki – reżyser, Mateusz Rusin, Anna Lobedan. Fot. Marta Ankiersztejn

W dramacie wspomniany jest filozof i teoretyk kultury Byung-Chul Han, autor m.in. Społeczeństwa zmęczenia. Jego diagnoza jest pesymistyczna – ludzie są rozchwiani, coraz bardziej wypaleni, dochodzimy do ściany. Czy jesteśmy już o krok od kropli, która przepełni tę czarę goryczy?

Może ta czara już się przelała? Zupełnie niepostrzeżenie znaleźliśmy się w sytuacji, w której zgubiliśmy cele, które ludzie, wydaje mi się, wyznaczali sobie długofalowo. Jesteśmy uzależnieni od mediów społecznościowych, od krótkich nieskomplikowanych informacji, nie potrafimy skupić się na książce, nawet na spacerze w lesie robimy rolki na Insta. Jesteśmy zniewoleni przez przymus bycia lepszymi. Przez przymus posiadania najnowszych smartfonów, ciuchów, itd. Byung-Chul Han wskazuje jednak, że winny jest nie tylko system, winni jesteśmy również my, jednostki. Zapomnieliśmy o tym, co to jest krytyczne myślenie. I nawet nie zauważyliśmy momentu, w którym staliśmy się niewolnikami. Bez żadnej refleksji. Niewolnikami cudzych pragnień. Nie możemy więc obwiniać tylko i wyłącznie kapitalizmu i wielkich korporacji. Winne są obie strony.

Myśmy to sami zbudowali…

Tak. Bardzo trudno jest z tego wyjść. Mam oczywiście świadomość, że sztuką Zaćmienie w dwóch aktach nie rozwiążemy problemów światowych [śmiech]. Teatr raczej nie zmienia rzeczywistości. Ale czasem daje na dwie godziny o niej zapomnieć.

Rozmawiała: Monika Mokrzycka-Pokora (materiał własny Teatru; w przypadku publikacji fragmentów prosimy o podanie źródła) 


Strona przedstawienia Zaćmienie w dwóch aktach

Zaćmienie w dwóch aktach Pabla Remóna w reżyserii Grzegorza Małeckiego| prapremiera polska na Scenie Studio 13 czerwca 2025, godz. 19:30

 

  • Rozmowa z Małgorzatą Bogajewską

    SŁODKI PTAK MŁODOŚCI – próby: Małgorzata Bogajewska (reżyserka). Fot. Marta Ankiersztejn

    „To jest opowieść o tym, kim się stajemy, kiedy definiuje nas tylko i wyłącznie zachwyt w cudzych oczach” – mówi Małgorzata Bogajewska, reżyserka Słodkiego ptaka młodości Williamsa.

  • Premiera SŁODKIEGO PTAKA MŁODOŚCI

     Scena zbiorowa, na pierwszym planie: Piotr Grabowski (Boss Finley) w SŁODKIM PTAKU MŁODOŚCI Tennessee Williamsa w reż. Małgorzaty Bogajewskiej. Fot. Joanna Siwiec i Bartłomiej Barczyk

    Małgorzata Bogajewska, reżyserka Słodkiego ptaka młodości Williamsa, przygląda się ludziom uwikłanym w nieustanną walkę o uznanie, która z czasem staje się walką o przetrwanie.

  • Repertuar styczniowy

    Scena zbiorowa w ORESTEI wg scenariusza i w reż. Luka Percevala. Fot. Mariia Shulga

    Wśród spektakli repertuaru styczniowego – Oresteja w reżyserii Luka Percevala oraz przedstawienia przygotowane przez Jana Englerta – Hamlet i Mizantrop. 

  • Repertuar grudniowy

    Centralnie: Beata Fudalej (Ruth Berlau) w SKÓRZE WĘŻA autorstwa i w reż. Artura Urbańskiego. Fot. Krzysztof Bieliński

    Premiera 451° Fahrenheita wg Raya Bradbury’ego w reżyserii Jana Klaty! Wśród tytułów – Skóra węża i Sonata jesienna. 

  • Repertuar listopadowy

    Cezary Kosiński (Faust), Hanna Wojtóściszyn (Małgorzata) w FAUŚCIE Johanna Wolfganga Goethego w reż. Wojciecha Farugi. Fot. Marta Ankiersztejn

    Premiera Słodkiego ptaka młodości Tennessee Williamsa w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej. A ponadto Faust, Czekając na Godota i wiele innych tytułów.

  • TEATR DLA SENIORÓW I STUDENTÓW

    Zuzanna Saporznikow (Sara), Aleksandra Justa (Pani Bruscon), Hubert Łapacz (Ferruccio), Jerzy Radziwiłowicz (Bruscon) w KOMEDIANCIE Thomasa Bernharda w reż. Andrzeja Domalika. Fot. Marta Ankiersztejn

    Zapraszamy seniorów i studentów do skorzystania z oferty tańszych biletów. Na podstawie jednego dokumentu uprawniającego do zniżki można kupić dwa bilety w cenie promocyjnej.

  • Vouchery do Teatru Narodowego

    Voucher do Teatru Narodowego. Fot. Marta Ankiersztejn

    Długoterminowe vouchery do Teatru Narodowego to wyjątkowy podarunek. Są dostępne online oraz w kasach Teatru. 

  • Nowy termin ogłoszenia wyników

    KONKURS NA SZTUKĘ TEATRALNĄ ogłaszany przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i Teatr Narodowy | grafika

    Konkurs na Sztukę Teatralną spotkał się z zainteresowaniem, które przerosło wszelkie oczekiwania! Termin ogłoszenia wyników został przesunięty na 11 stycznia.

  • ORESTEJA – wybór popremierowych recenzji

    Scena zbiorowa. Fot. Mariia Shulga

    Przedstawiamy wybór popremierowych recenzji Orestei wg scenariusza i w reżyserii Luka Percevala.

  • Co się dzieje w naszych umysłach i sercach?

    Hanna Wojtóściszyn (Ifigenia), Danuta Stenka (Hekuba) w ORESTEI wg scenariusza i w reż. Luka Percevala. Fot. Mariia Shulga

    Luk Perceval przygotował spektakl Oresteja według własnego scenariusza na motywach trylogii Ajschylosa. Premiera odbyła się 10 października. 

  • Klaudia Gębska z nagrodą główną Festiwalu „m-Teatr”!

    Zuzanna Saporznikow (Agnieszka), Patrycja Soliman (Padawanka), Kinga Ilgner (Magda), Anna Lobedan (Kasandra), Aleksandra Justa (Rebecca), Edyta Olszówka (Kamila) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    Klaudia Gębska za reżyserię spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat Rebekki Solnit, wg scenariusza Mariusza Gołosza otrzymała główną nagrodę 16. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-Teatr”!

  • Jan Klata z Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida!

    TERMOPILE POLSKIE – próby: Jan Klata (reżyser). Fot. Marta Ankiersztejn

    Jan Klata został uhonorowany Nagrodą im. Cypriana Kamila Norwida za reżyserię, adaptację i opracowanie muzyczne spektaklu Termopile polskie Tadeusza Micińskiego.

  • Z ogromnym smutkiem żegnamy Jana Frycza

    Jan Frycz, aktor Teatru Narodowego. Fot. Marta Ankiersztejn

    Jan Frycz zmarł 15 sierpnia 2026 roku. Był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów.

  • MORALNOŚĆ PANI DULSKIEJ – popremierowe recenzje

    Hanna Wojtóściszyn (Hanka), Kamil Mrożek (Zbyszko Dulski), Małgorzata Kożuchowska (Pani Dulska). Fot. Tobiasz Papuczys

    „Anna Augustynowicz odczytała Moralność pani Dulskiej wprost fantastycznie”, „wybitna jest Małgorzata Kożuchowska w roli tytułowej” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji. 

  • Za fasadą | premiera MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ

    Michalina Łabacz (Mela Dulska), Małgorzata Kożuchowska (Pani Dulska) w MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ Gabrieli Zapolskiej w reż. Anny Augustynowicz. Fot. Tobiasz Papuczys

    Koncert hipokryzji i pozorów – co kryje się za fasadą? Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Anny Augustynowicz, z Małgorzatą Kożuchowską w roli tytułowej.  

  • Rozmowa z Anną Augustynowicz

    MORALNOŚĆ PANI DULSKIEJ – próby: Anna Augustynowicz – reżyserka. Fot. Marta Ankiersztejn

    „Salon państwa Dulskich jest kryjówką, ale także ringiem" – mówi Anna Augustynowicz, reżyserka Moralności pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej.

  • PROWADŹ SWÓJ PŁUG... – wybór recenzji

    Jacek Mikołajczak (Wielka Stopa), Mirosław Konarowski (Prezes), Dominika Kluźniak (Janina Duszejko), Piotr Grabowski (Komendant) w spektaklu PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk w reż. Ewy Platt. Fot. Przemysław Jendroska

    Recenzje po premierze: „Spektakl gęsty od emocji i wizualnych metafor”, „postać Duszejki w kreacji Dominiki Kluźniak tchnie autentyzmem”, „świetny spektakl Ewy Platt”.

  • Wystawieni na strzał. Rozmowa z Ewą Platt

    PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk – próba: Ewa Platt (reżyseria). Fot. Marta Ankiersztejn

    Ewa Platt inscenizuje Prowadź swój pług... Olgi Tokarczuk. „Duszejko nie chce popaść w szaleństwo tego świata – mówi o głównej bohaterce reżyserka. – A jest to świat, którym rządzi wieczne polowanie”.

  • Świat, którym rządzi wieczne polowanie

    Dominika Kluźniak (Janina Duszejko) w spektaklu PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH Olgi Tokarczuk w reż. Ewy Platt. Fot. Przemysław Jendroska

    Prowadź swój pług przez kości umarłych na podstawie powieści Olgi Tokarczuk w reżyserii Ewy Platt. Premiera odbyła się 25 kwietnia na dużej scenie Teatru.

  • MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT – wybór recenzji

    Aleksandra Justa (Rebecca) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Doskonale mapuje drogę, jaką przebyło samo pojęcie mansplainingu”, „świetnie balansuje między humorem a powagą” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji. 

  • Jesteś wolna, ważna, potrzebna

    Klaudia Gębska, reżyserka MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit. Fot. Marta Ankiersztejn

    „Chcemy odzyskać to słowo – feminizm, chcemy, by niosło ze sobą równość, empatię, zrozumienie” – mówi Klaudia Gębska, reżyserka spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat Rebekki Solnit.

  • Słowa mają moc

    Zuzanna Saporznikow (Agnieszka), Patrycja Soliman (Padawanka), Kinga Ilgner (Magda), Anna Lobedan (Kasandra), Aleksandra Justa (Rebecca), Edyta Olszówka (Kamila) w MĘŻCZYŹNI OBJAŚNIAJĄ MI ŚWIAT Rebekki Solnit w reż. Klaudii Gębskiej. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Słowa mają moc” – pisze Rebecca Solnit. Twórcy spektaklu Mężczyźni objaśniają mi świat zastanawiają się, jak nazywać rzeczywistość i jak wyznaczać granice.

  • DZIADY – 10 lat od premiery

    Paulina Szostak (Anioł), Grzegorz Małecki (Gustaw-Konrad), Paulina Korthals (Anioł) w DZIADACH Adama Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa. Fot. Krzysztof Bieliński

    Na 250-lecie Teatru Narodowego Eimuntas Nekrošius, litewski poeta sceny, wystawił Dziady. Zapraszamy do obejrzenia materiału wideo o tym niezwykłym przedstawieniu.

  • FAUST zza kulis

    FAUST Goethego w reż. Wojciecha Farugi zza kulis: scena zbiorowa. Fot. Marta Ankiersztejn

    Faust z innej perspektywy! Zaglądamy za kulisy przedstawienia w reżyserii Wojciecha Farugi. Zdjęcia Marty Ankiersztejn – świadectwo chwili. 

  • NIEWYCZERPANY ŻART – wybór recenzji po premierze

    Paweł Brzeszcz (Gangster), Robert Czerwiński (Don Gately), Hubert Woliński (Gangster) w NIEWYCZERPANYM ŻARCIE Davida Fostera Wallace’a w reż. Kamila Białaszka. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Spektakl wydaje się trafiać ze swoim szaleństwem w sedno współczesności”, „Wszystkie kreacje aktorskie są imponujące” – przedstawiamy wybór popremierowych recenzji.

  • Algorytm. Rozmowa z Kamilem Białaszkiem

    NIEWYCZERPANY ŻART – próby: Kamil Białaszek (reżyser). Fot. Marta Ankiersztejn

    „To opowieść o ambicji, która przeradza się w rodzaj uzależnienia. Szukamy czegoś, co nas odetnie od bodźców. Jedną z tych rzeczy jest algorytm” – mówi reżyser Niewyczerpanego żartu.

  • Z ogromnym smutkiem żegnamy Piotra Cieplaka

    Piotr Cieplak. Fot. Marta Ankiersztejn

    Odszedł nasz Przyjaciel i Mistrz – Piotr Cieplak. Składamy najszczersze kondolencje Rodzinie, Bliskim oraz wszystkim, dla których Jego sztuka była drogowskazem.


  • TERMOPILE POLSKIE – wybór popremierowych recenzji

    Karol Pocheć (Książę Józef), Paweł Paprocki (Dąbrowski), Anna Grycewicz (Wita), Cezary Kosiński (Kościuszko) w TERMOPILACH POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Karolina Jóźwiak

    „Termopile polskie są spektaklem niebezpiecznie współczesnym”, „Jan Klata swoją dyrekcję otwiera spektakularnie” – wybór recenzji po premierze.

  • TERMOPILE POLSKIE z innej perspektywy

    TERMOPILE POLSKIE Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty | fotografia zza kulis: Anna Grycewicz (Wita). Fot. Marta Ankiersztejn

    Przygotowania, scena widziana zza kulis, spojrzenie z innej perspektywy – przedstawiamy zdjęcia zza kulis Termopil polskich autorstwa Marty Ankiersztejn.   

  • Bartłomiej Kiełbowicz | KRAJ(OBRAZ)WOJNY

    KRAJ(OBRAZ)WOJNY | wystawa Bartłomieja Kiełbowicza towarzysząca premierze TERMOPIL POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Marta Ankiersztejn

    Towarzysząca spektaklowi Termopile polskie w reżyserii Jana Klaty wystawa/interwencja Bartłomieja Kiełbowicza to opowieść o współczesności zdeterminowanej przez historię.

  • Przeklęty los | premiera TERMOPIL POLSKICH

    Scena zbiorowa, centralnie: Karol Pocheć (Książę Józef) w TERMOPILACH POLSKICH Tadeusza Micińskiego w reż. Jana Klaty. Fot. Karolina Jóźwiak

    Przeklęty los naszej części Europy, pytania o narodową wspólnotę – premiera Termopil polskich Tadeusza Micińskiego w reżyserii Jana Klaty 22 listopada z okazji 260-lecia Teatru Narodowego.

  • DZIADY zza kulis

    Anna Grycewicz (Dusza), Grzegorz Małecki (Gustaw-Konrad) w DZIADACH Adama Mickiewicza w reż. Eimuntasa Nekrošiusa. Fot. Marta Ankiersztejn

    Intrygujący świat Dziadów Eimuntasa Nekrošiusa w obiektywie Marty Ankiersztejn. Przedstawienie litewskiego mistrza teatru do dzisiaj pozostaje w naszym repertuarze. 

  • Wspominamy Jerzego Grzegorzewskiego

    JERZY GRZEGORZEWSKI – WSPOMNIENIE | kadr z materiału wideo

    Wspominamy jednego z najoryginalniejszych inscenizatorów polskiej sceny. 9 kwietnia przypada 20. rocznica śmierci Jerzego Grzegorzewskiego. Zachęcamy do obejrzenia materiału wideo.

  • Trzytomowa publikacja o Jerzym Grzegorzewskim

    Wieczór promocyjny trzytomowego wydawnictwa poświęconego Jerzemu Grzegorzewskiemu | Teatr Narodowy, Scena przy Wierzbowej, 29 stycznia 2024. Fot. Marta Ankiersztejn

    Składają się na nią – wielokrotnie nagradzana To. Biografia Jerzego Grzegorzewskiego Maryli Zielińskiej oraz album fotograficzny Jerzy Grzegorzewski 1939–2005 pod red. Janusza Górskiego.

  • Spektakle Teatru Narodowego online

    Marcin Hycnar (Fuks), Robert Jarociński (Tolo), Małgorzata Kożuchowska (Lena), Zbigniew Zapasiewicz (Leon), Kamilla Baar (Lulusia), Oskar Hamerski (Witold) w KOSMOSIE Witolda Gombrowicza w reżyserii Jerzego Jarockiego. Fot. Stefan Okołowicz

    Wśród telewizyjnych wersji spektakli dostępnych online: Sędziowie w reż. Jerzego Grzegorzewskiego, Kosmos i Miłość na Krymie w reż. Jerzego Jarockiego, Śluby panieńskie w reż. Jana Englerta.

  • SZTUKA ROZMOWY. Podcast Teatru Narodowego

    Podcast Teatru Narodowego SZTUKA ROZMOWY

    Jak buduje się artystyczne relacje? Rozmowy z aktorkami i aktorami Teatru Narodowego. Zapraszamy do słuchania!

  • WYKŁADY OTWARTE Teatru Narodowego online (audio)

     Tomasz Sapryk (Grabarz), Mateusz Rusin (Józef Leon Girtak), Jerzy Radziwiłowicz (Pułkownik Manfred hr. Giers) w BEZIMIENNYM DZIELE Stanisława Ignacego Witkiewicza w reżyserii Jana Englerta. Premiera w Teatrze Narodowym 2 marca 2013. Fot. Andrzej Wencel

    Wykłady Teatru Narodowego online dotyczące badań nad twórczością wielkich osobowości polskiej kultury.